İçeriğe geç
Ara ↗
17 Kasım 2026Haberler Yeni
Hakkımızda

Sade ve mütevazı bir Papa, rock yıldızı muamelesiyle karşılandı

Papa XIV. Leo kesinlikle dünya çapında kalabalıkları kendine çeken bir figür. Beş ay önce Madrid'de açık hava ayini düzenlediğinde bir milyondan fazla…

Sade ve mütevazı bir Papa, rock yıldızı muamelesiyle karşılandı
Yayın:

Papa XIV. Leo kesinlikle dünya çapında kalabalıkları kendine çeken bir figür. Beş ay önce Madrid’de açık hava ayini düzenlediğinde bir milyondan fazla insan katılmıştı. Eylül ayında ise Fransa’ya yaptığı kısa apostolik ziyaret sırasında vaazını dinlemek için neredeyse aynı sayıda Parisli ve turist akın etmişti; Fransa, yüzyıllar boyunca “Kilise’nin en büyük kızı” olarak anılmaktan gurur duyan, ancak sonradan şiddetle sekülerleşen bir ülkeydi. Bu nedenle, devasa kalabalıklar toplamak yerel bir uzmanlık alanı olan Arjantin’de bunların Avrupa’dakinden bile daha büyük olması şaşırtıcı değildi.

Leo’yu temsil ettiğini düşündükleri değerler için alkışlamak üzere burada ve Avrupa’da sokakları dolduranların çoğu düzenli olarak ayine katılan ve inançlarının gerektirdiklerini yaşamaya çalışan dindar Katolikler olsa da, çoğunun rahiplerinin boşanma, kürtaj, materyalizmin tehlikeleri ve benzeri konulardaki uyarılarını pek dikkate almadığını varsaymak makul. Eğer yarım asır önce olduğu gibi daha fazla insan bunları dinleseydi, ilgili yasalar, Roma Katolik Kilisesi’nin prestiji ve dolayısıyla etkisi, başpiskoposları bile içeren bitmek bilmeyen cinsel skandallar serisiyle yeryüzüne indirilip bir zamanlar sahip olduğu ahlaki otoriteden mahrum kalmasaydı olduğu gibi kalırdı.

Peki, birçok insanın büyük bir kalabalığın parçası olmaktan aldığı bariz keyif ve büyük kalabalıkların çekim gücüne kapılmaları dışında, hepsi ne arıyordu? Hem buradaki hem de Avrupa’daki birçok gözlemciye göre, insanların büyük bir kısmı, hatta belki de çoğunluğu, hayatın bir anlam taşımak için dinî bir boyuta ihtiyaç duyduğuna ve sözde rasyonel modern toplumların bunu sağlayamadığına inanmaya başlamış durumda. Son yıllarda Katoliklik, aralarında eski Britanya Başbakanı Tony Blair ve ABD Başkan Yardımcısı JD Vance’in de bulunduğu dikkat çekici yeni müritler kazanmış olsa da, inancın gerilemesiyle ortaya çıkan boşluğu doldurma çabaları, Brezilya’da yakında daha fazla üyeye sahip olabilecek olan evanjelik topluluklarınki kadar başarılı olamadı. Bu topluluklar Arjantin’de de iyi bir performans sergiliyor.

Eğer Hristiyanlık bir bütün olarak, şekillendirmesinde büyük rol oynadığı Batı ülkelerinde bir canlanma yaşarsa, bu büyük olasılıkla İslam’ın oluşturduğu meydan okuma sayesinde olacaktır. Avrupa’da ve şimdilik daha az ölçüde ABD’de, tüm inançsızlara duydukları küçümsemeyi gizlemeye çalışmayan İslamcıların kazandığı yer, açık sözlü ateistleri bile Batı medeniyetinin temelini oluşturan “Yahudi-Hristiyan geleneğine” desteklerini ifade etmeye ve onu sayısız düşmanından koruma ihtiyacını dile getirmeye itti. Ancak, ilke olarak dinin lehinde olmak bir şeydir; kendilerini duygusal İncil hikayeleri olarak gören ve sadece iyileşmez derecede saf insanların bunları harfi harfine alabileceğini düşünen insanların kalplerini ve zihinlerini kazanmak için yarışan örgütlerin temsilcilerinin iddialarına ilişkin şüpheleri bir kenara bırakmak ise bambaşka bir konudur.

Olması gerektiği gibi, Papa Leo’nun mütevazı davranışı ile Başkan Javier Milei’nin davranışı arasındaki fark üzerinde çok duruldu. Roma Piskoposu, karşıt görüşlerin de gereken saygıyla dinlenmesi gerektiğini düşünen, geniş görüşlü bir beyefendi izlenimi bırakırken ve hararetli retoriğe zaman ayırmazken; Milei, kendisiyle aynı fikirde olmayan herkese küfürlü hakaretler yağdırma eğilimiyle uluslararası alanda kötü şöhretli.

Kendi tarzıyla Milei’nin, tarih boyunca çoğu zaman, ortodoksluk yolundan sapmaya cüret eden aşağılık yaratıklara otomatik olarak hakaret eden Katolik din adamlarının nesillerinin üyeleri de dahil olmak üzere, ateş ve kükürt vaaz verenlerle pek çok ortak noktası var. Bu karanlık günlerde, ki bunlar oldukça yakın zamana kadar sürdü, hoşgörüsüzlük doğal kabul ediliyordu çünkü dini inançların temel bir öneme sahip olduğu düşünülüyordu. Ne de olsa bu inançlar, bir kişinin sonsuza dek Tanrı’ya övgüler yağdıracağı Cennete mi yoksa papal emirlere sorgu yöneltmeye cüret edecek kadar kötü olanların karşılaşacağı sadist iblis sürüleri tarafından Cehennemde mi yakılacağını belirliyordu.

Her neyse de, dini coşku söz konusu olduğunda Milei’nin “Kutsal Baba”yı açıkça geride bıraktığı görülüyor. Genel olarak, muhtemelen Arjantin’in şimdiye kadarki “en dindar” başkanıdır ve kendisi için oluşturduğu inancı tanımlamak zor olsa da, buna Leo’nun kendisine miras kalan ve zamanla yavaş yavaş değişerek 2.000 yıl öncesine uzanan inancından çok daha yoğun bir şekilde inandığı anlaşılıyor. Umarız bu sadece papanın rahat kişisel tarzından kaynaklanan bir yanılsamadır. Her halükârda, doktriner konularda yanılmaz olduğu için, gerçek bir Katolik olmaktan vazgeçmesi çok zor olacaktır.

Papa Leo, Milei’nin eleştirmenlerine o unutulmaz Floransalı Girolamo Savonarola’nın bile biraz aşırı bulabileceği bir şekilde hakaret etme alışkanlığına itiraz etmenin yanı sıra, ekonomik politikaları nedeniyle de onu eleştirdi ve yoksullara, hastalara ve engellilere çok daha fazla nezaket göstermesi gerektiğini açıkça belirtti. Milei isteseydi, Arjantin’ininki kadar sorunlu bir ekonominin başında değilken kemer sıkma önlemlerini kınamanın kolay olduğunu ve iyilikseverliğin güzel bir şey olmasına rağmen aşırıya kaçmasının en savunmasızlar için talihsiz sonuçlar doğurabileceğini belirterek karşılık verebilirdi. Batı Avrupa’nın büyük bir kısmının, hükümetlerin iyi kalpli oldukları için değil, oy getirdiği için meylettiği refah harcamalarının aşırılığı yüzünden çöktüğü bir sır değil.

Papa Leo, Katolik Kilisesi’nin sadece hayırsever bir STK olarak görülmesini istemediğini söylüyor, ancak aynı zamanda ölümcül düşmanlarına karşı silaha sarılmaya hazır militan bir dine geri dönmesini de istemiyor. Bu durum, Leo’yu giderek daha zayıflayan Batı düzenine karşı yürüttükleri kültürel mücadelede faydalı bir müttefik olarak gören solcuları memnun edebilir, ancak Orta Doğu’da kalan Hristiyanlar arasında hiç de iyi karşılanmıyor. Orada, çok uzun zaman önce milyonlarla sayılan topluluklar, etraflarını saran ve etnik temizliğe veya dini zulme karşı hiçbir çekince duymayan İslamcılar tarafından yok olmanın eşiğine getirildi. Hayatta kalan Hristiyanlar, eski günlerin savaşçı Kilisesi’nin, başka yerlerdeki inanç kardeşlerini yardıma çağırmaya hazır bir Papa altında geri dönüşünü görmeyi çok istiyorlar.

Eğer Leo yakında fikrini değiştirmezse, papalığı sona ermeden önce Hristiyanlık, neredeyse iki bin yıl boyunca geliştiği ülkelerden kaybolmuş olacak.

A low-key Pope gets rock-star treatment
A low-key Pope gets rock-star treatment
İlginizi Çekebilir: Tersine Bir Gelişmeyle ABD, Somali’deki BM Askeri Desteğini Bir Yıl Daha Finanse Edecek →
Kaynak: Batimes ↗Kaynak yazarı: James Neilson
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu konuyla ilgili görüşlerinizi ve sorularınızı topluluk forumunda paylaşabilirsiniz.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔

“Sade ve mütevazı bir Papa, rock yıldızı muamelesiyle karşılandı” için bir yanıt

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir