Ekvadorlu Gençler Neoliberal Model ve Devlet Şiddetine Karşı Birleşiyor

Ecuadorlu gençler neoliberal model ve devlet şiddetine karşı birleşiyor

Öğrenciler herkes için adil bir gelecek istiyor

Yazan (İngilizce)

Çeviren (İspanyolca)

Makaleyi oku

Yayınlanan çeviri tarihi:

13 Kasım 2026

Ecuador’un başkenti Quito’da 10 Ekim 2026’daki protesto gösterisinin X üzerindeki bir videosundan ekran görüntüsü. Video, X kullanıcısı Elena Rodríguez’a ait. Meşru kullanım.

Bu yayın, Global Voices’ın Kasım 2026 Spotlight dizisinin bir parçasıdır: “Altyapı olarak adalet.” Bu Spotlight sayısında Global Voices, adaletin herhangi bir toplum için kritik bir altyapı olarak nasıl işlediğini öne çıkarmak için Lahey Hukuk İnovasyon Enstitüsü (HiiL) ile işbirliği yapmıştır. Bu kapsamlı çalışmayı bir bağışla destekleyebilirsiniz.

Quito’da, Daniel Noboa hükümetinin gençlerde istihdamı artırmaya yönelik “Ecuadorlu Gençler” (Jóvenes en Acción) stratejisine muhalefet ederek, binlerce öğrenci ilaç, güvenlik ve eğitim için bütçe talep ederek sokaklarda ve meydanlarda yürüyüşler ve oturma eylemleri düzenledi.

Protestolar, Ecuador’da kolektif mobilizasyonun geleneksel yaklaşımıyla açık bir fark gösteriyor. Önceleri bu gösteriler Ecuador Serbest Sendikalar Konfederasyonu (CONAIE) tarafından; CONAIE, Birleşik İşciler Cephesi (FUT) ve Ulusal Eğitimciler Birliği (UNE) gibi sendikalar; ayrıca feminist, madenciliğe karşı ve çevre hareketleri tarafından yönlendiriliyordu.

Bununla birlikte, 10 Ekim 2026 Cumartesi öğleden sonra, Ecuador’un başkenti, ortaokul ve üniversite öğrencilerinin önderliğinde kitlevi bir mobilizasyona tanık oldu; öğrenciler Ecuador Merkez Üniversitesi’nin dışında bir araya gelerek Quito Tarihi Merkezi’ne yürüdü. Bu karar, birçok genç kolektifini kapsayan Özerk Düzenli Direniş Cephesi (FARO) tarafından alındı:

Quito’da yaşananlar etkileyici:

Marchayı önderenler, yürüyüşün sona erdiğini duyurdu ve kalabalığa dağılma çağrısında bulundu. Buna rağmen kalabalık, Quito’nun sokaklarında ilerlemeye devam ediyor, polis kuşatmasını meydan okuyarak ve Daniel Noboa’nın hükümetine karşı sloganlar yankılayarak.
@teleSURtv

— Elena Rodríguez Yánez (@ElenaDeQuito) 10 Ekim 2026

Sokaklardaki varlıklarıyla gençler, tıbbi malzeme ve ilaç eksikliğinden eğitim bütçesindeki kesintilere, gençlerde düşük istihdamdan süreklilik arz eden güvensizlik artışına ve devlet ajanları tarafından gerçekleştirilen zorla kaybetmelere kadar uzanan halka hizmeti alanındaki bozulmayı ifşa etti. Sloganlar aynı zamanda Filistin’deki soykırıma ve Latin Amerika’daki Amerika Birleşik Devletleri müdahalesine karşı yöneldi.

Genç mobilizasyonuna yol açan yapısal hatalar

Ecuador Ulusal İstatistik ve Sayım Enstitüsü (INEC) verilerine göre, ülkedeki işsizlerin %40’ı 15 ile 24 yaşları arasında. İş güvencesizliği, sınırlı fırsatlar ve yüksek yaşam maliyeti, ülkenin gençlerini etkileyen faktörlerden sadece bazıları.

Bu arada, 30 Ekim’de Noboa’nın hükümeti, 18 ile 29 yaşları arasındaki gruba yönelik, gençlere iki aylık geçici işler ve aylık 400 dolar maaş vaadinde bulunan “Eylemde Gençler” girişiminin üçüncü kez düzenlenenini sundu. Önlem, gençlerde işsizliğe yaklaşımında kapsamlı ve uzun vadeli bir perspektif eksikliğinin, verimsizliği kanıtladığını öne süren çeşitli akademik temsilciler ve sivil kesimler tarafından güçlü eleştirilerle karşılandı.

En noviembre de 2025, la Asamblea Nacional de Ecuador aprobó el presupuesto nacional de 2026, que impactó en las universidades públicas, las escuelas politécnicas, las instituciones cofinanciadas y programas de posgrados con una reducción del presupuesto asignado de aproximadamente 99 millones de dólares. La reducción se vio reflejada en la ausencia de becas estudiantiles, la nula inversión en investigación y una reducción del número de vacantes disponibles para acceder a educación superior pública gratuita, establecida como derecho fundamental en el artículo 26 de la Constitución de Ecuador.

Lemas como lenguaje de la resistencia juvenil

Durante la marcha pacífica de la juventud, los participantes corearon lemas como «Fuera Noboa, fuera», «Si el pueblo no tiene paz, el Gobierno tampoco» y «Noboa fascista», con los que expresan la indignación frente a un gobierno que creen no ha podido resolver problemas sociales que no solo afectan a los jóvenes, sino a la mayoría de la población.

El rechazo directo a una administración pública deficiente, sumado a la excesiva violencia estatal contra los ciudadanos, motivó a los estudiantes a protestar. Muchos videos publicados en redes sociales mostraron la agresión policial contra manifestantes pacíficos, así como agresiones físicas a periodistas mientras informaban sobre las protestas.

Elena Rodríguez Yánez, periodista de teleSUR, contó su experiencia en X:

Tengo harta de tener que narrar, una y otra vez, las agresiones policiales contra la prensa. Hoy, mientras intentaba documentar la violencia con la que los agentes golpeaban a jóvenes manifestantes, recibí por la espalda un toletazo en la cabeza. Me di la vuelta, mostré mi micrófono de teleSUR para identificarme como periodista y la respuesta fue otro toletazo que terminó partiéndolo.

Los periodistas no queremos ser noticia. Yo no quiero ser protagonista de nada. Estoy en las calles para contar lo que ocurre, para documentar aquello que el poder muchas veces preferiría que nadie viera.

Y si creen que a punta de golpes van a conseguir que deje de registrar la brutalidad policial, que aparte mi micrófono o que me repliegue varias cuadras para ejercer el periodismo desde donde no incomode, se equivocan.

No somos los periodistas quienes debemos alejarnos de los hechos. Son los policías quienes deben dejar de agredir. El derecho a informar no se negocia a punta de tolete.

— Elena Rodríguez Yánez (@ElenaDeQuito) 11 de octubre de 2026

El presidente de la Federación de Estudiantes de la Pontificia Universidad Católica del Ecuador, Hatari Ulcuango, advirtió en uno de sus discursos que estas movilizaciones eran «solo el comienzo».

El 10 de octubre, mientras los jóvenes salían a las calles a marchar y protestar con plantones, también utilizaron el arte para hacer escuchar sus voces, cantaron canciones, tocaron instrumentos musicales, llevaron máscaras y disfraces. Así demostraron que juntos pueden ser muy fuertes y que la violencia no es necesaria para hablar.

En respuesta, el Gobierno envió a las autoridades a reprimir las protestas y los manifestantes. Las denuncias de los resultados de la violencia estatal —decenas de estudiantes se sofocaron, quedaron heridos y detenidos— se difundieron rápidamente en redes sociales. Lo jóvenes, sin embargo, prometieron que mientras no se les escuche y se les sigue tratando con la coerción descarada del Estado, volverán a las calles sin falta.

Ecuador sokaklarında gençlerin devletin şiddetçi baskı kapasitesine karşı üstlendiği liderlik rolü, devletin sosyal krizinin ve dışlayıcı bir devlet yapısının yerleşmesinin kanıtı olmakla birlikte, gençlerin siyasi değişimin özneleri olarak oynadığı tarihsel rolün de bir yansımasıdır.

Toplumun korumaya çalıştığı “cristal” kuşağı —yani bu şekilde adlandırılan gençler— onları dışlayan bir siyasi ve ekonomik sistemin çelişkilerini yaşıyor; geleceği giderek daha belirsiz hale geliyor ve bunun için bir şeyler yapıyorlar.